Planer tempa i czasu

Tempo jest skutkiem, nie celem

Planer bez wahania policzy, że 15 km w dwie godziny wymaga 7,5 km/h. To arytmetyka, a nie porada: to, czy utrzymasz takie tempo, zależy od obciążenia, podłoża, pogody i tego, ile już w tym tygodniu przeszłaś lub przeszedłeś.

Traktuj tę liczbę jako sprawdzenie planu, który już masz, a nie jako normę do gonienia. Jeśli wyliczona prędkość wypada powyżej zakresu żwawego, uczciwy wniosek jest zwykle taki, że trzeba zmienić dystans albo czas.

Skąd biorą się zakresy

To te same zakresy, które podaje poradnik o tempie: 4–5 km/h to spokojnie i regeneracyjnie, 5–6 km/h to trening ogólny, a 6–6,4 km/h to żwawe przygotowania do zawodów. Opisują, co znaczy dana prędkość – nie są normą wejściową.

Wzrost, obciążenie i trasa przesuwają je znacząco. Wysoka osoba na asfalcie może swobodnie rozmawiać powyżej 6 km/h, podczas gdy niższa z tym samym ciężarem musiałaby wydłużać krok, żeby dotrzymać tempa – i ma pełne prawo odmówić.

Co zmienia nachylenie i podłoże

Zmieniają koszt energetyczny, a nie zegar. Planer utrzymuje prędkość, o którą prosisz, i pokazuje, ile ta prędkość kosztuje na takim terenie – według tego samego równania Pandolfa co kalkulator kalorii.

To celowe, ale też główne ograniczenie tego narzędzia: w rzeczywistości podbieg zwalnia. Duża liczba kalorii na stromej lub miękkiej trasie to sygnał, że prędkość jest nierealna, a nie koszt, który wystarczy ponieść.

Wynik, żeby plan dało się porównać z dziennikiem

Masa plecaka pomnożona przez dystans to ta sama wielkość, w której liczą rankingi, więc tę liczbę można wprost zestawić z zapisanym już marszem. Zwróć uwagę, że nie zależy ona od tempa – szybsze przejście nie zwiększa wyniku.